ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ VRIKSASANA
Vriksa σημαίνει δέντρο στα Σανσκριτικά. Η στάση του δέντρου είναι μία από τις βασικές στάσεις ισορροπίας στο ένα πόδι. Έχει διάφορα στάδια, παραλλαγές και προκλήσεις που αφορούν την σταθερότητα, την ευλυγισία, τη σωματική – συναισθηματική – νοητική πρόοδο του ασκούμενου. Συμβολικά, τα πόδια μας, αντιπροσωπεύουν τις ρίζες του δέντρου, βαθιά ριζωμένες στη γη. Ο κορμός του δέντρου είναι ο κορμός του σώματος μας, κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης (κορμός, κεφάλι), σταθερός, δυνατός. Τα χέρια είναι τα κλαδιά του δέντρου, ανοιχτά, ελεύθερα, σε συνεχή ανοδική ανάπτυξη.
Ως θέση, το πέλμα του ανυψωμένου ποδιού τοποθετείτε στο εσωτερικό του μηρού του ποδιού στήριξης. Οι θέσεις των χεριών ποικίλουν, με πιο συνηθισμένη αυτή όπου τα χέρια τοποθετούνται ή πάνω από το κεφάλι ή στο κέντρο του στήθους, με ενωμένες τις παλάμες μεταξύ τους στην Αντζάλι μούντρα.
Στόχος αλλά και πρόκληση της στάσης, είναι ο έλεγχος της ισορροπίας
με διατήρηση ευθυγράμμισης: λεκάνης, ώμων, χεριών, ποδιών.
Η στάση αυτή,
- ενισχύει τη σταθερότητα, την ηρεμία και τη συγκέντρωση του νου, την εστίαση της προσοχής,
- βελτιώνει τη σωματική στάση (εξισορροπεί αριστερή και δεξιά πλευρά σώματος, πάνω και κάτω μέρος του) και το νευρικό σύστημα,
- ψυχικά μας ενδυναμώνει με: σταθερότητα, ταπεινή δύναμη, θάρρος, υπομονή, θέληση, επιμονή, αποφασιστικότητα,
- προσδίδει στον χαρακτήρα συναισθηματική ισορροπία,
- δυναμώνει: αστραγάλους, γόνατα (εκτός παραλλαγής μισού λωτού), γάμπες, μηρούς και μύες λεκάνης,
- διατείνει τους μύες των ποδιών, της βουβωνικής χώρας και του στήθους (ευεργετική για αναπνευστικά προβλήματα),
- λεπταίνει μηρούς και γοφούς,
- βοηθά στη φλεβίτιδα, στη πλατυποδία και στη πρόληψη της ισχιαλγίας.
Από την αρχαιότητα, οι γιόγκι είχαν το δάσος ως το αγαπημένο μέρος για την πρακτική τους. Τα δέντρα ήταν το σπίτι τους, παρέχοντας τους καταφύγιο και αφθονία τροφής με τη μορφή φρούτων και ξηρών καρπών. Το δάσος συμβόλιζε επίσης έναν παρθένο κόσμο που ήταν αγνός σε μια ζωή περισυλλογής χωρίς υλικά αγαθά. Η σκιά κάτω από ένα δέντρο θεωρήθηκε ότι ήταν το καλύτερο μέρος για έναν μαθητή να λάβει πνευματική γνώση από έναν δάσκαλο. Στην πραγματικότητα,
ανάμεσα σε πολλές πνευματικές παραδόσεις, βλέπουμε παραδείγματα αυτοπραγμάτωσης που λαμβάνουν χώρα κάτω από ένα δέντρο.
Στην αρχαιότητα, υπήρχε επίσης και μια προσευχή που οι άνθρωποι απήγγειλαν κατά τη διαμονή τους σε ένα μέρος του δάσους. Σε ελεύθερη μετάφραση η προσευχή λέει: «Αγαπητά μου δέντρα, αναρριχητικά φυτά, έντομα και ζώα, παρακαλώ συγχωρείστε με που πήρα ένα μικρό κομμάτι γης για να χτίσω την καλύβα μου. Είθε να ζήσουμε μαζί αρμονικά και ειρηνικά». Πολλοί γιόγκι και σοφοί ζούσαν στο δάσος όπου έχτιζαν άσραμ ή ερημητήρια που συνήθως αποτελούνταν από μερικές απλές καλύβες. Το κατοικημένο δάσος ήταν γνωστό στα σανσκριτικά ως tapovan ή «δάσος της λιτότητας», μια αναφορά στη ζωή της απλότητας που ζούσε κανείς εκεί, χωρίς να έχει να ανησυχεί για τα υλικά αγαθά και υπάρχοντα.
Σε ευρύτερη έννοια, το δάσος παραπέμπει στον κόσμο, στο σύνολο της δημιουργίας, όπου ανήκουμε. Στη Bhagavat Gita, o Krisna συγκρίνει τον κόσμο με την συκιά, όπου στα πολλά κλαδιά της περιπλανιούνται όλα τα έμβια είδη. Ένα δάσος είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία του πλανήτη. Τα φύλλα των δέντρων είναι οι πνεύμονες του πλανήτη, παράγουν το οξυγόνο για να αναπνέουμε, ενώ οι ρίζες συγκρατούν το νερό της βροχής και εμποδίζουν το έδαφος από τη διάβρωση.
Η χάρις και η μυθολογία της Vriksasana.
Η Vriksasana προσφέρει μια όμορφη ευκαιρία να διαλογιστούμε πάνω στις εγγενείς ιδιότητες ενός δέντρου. Λέγετε ότι, ο Sri Chaitanya, o χορευτής άγιος της Βεγγάλης, θεωρούσε την ανεκτικότητα, όπως αυτή ενός δέντρου, ως προϋπόθεση για την άσκηση της γιόγκα. Σε έναν από
τους διάσημους στίχους του, ο Chaitanya τραγουδά, «Όντας πιο ταπεινός από μια λεπίδα χόρτου, πιο ανεκτικός από ένα δέντρο, δίνοντας όλη την τιμή στους άλλους και καμία τιμή στον εαυτό σου, τότε έχεις τις απαραίτητες ιδιότητες για να επιτύχεις την πρακτική σου
στη Γιόγκα.»
Το δέντρο είναι τόσο ανεκτικό που δίνει ακόμα και σκιά στον ξυλοκόπο που το κόβει. Έτσι και ο πραγματικός ασκητής της γιόγκα, δίνει απλόχερα τους καρπούς της πνευματικής του σοφίας και αγάπης, με την ίδια γενναιοδωρία που το δέντρο μας προσφέρει τη σκιά, τα άνθη, τους καρπούς και το ξύλο του. Ο Κρίσνα είχε μία ιδιαίτερη σύνδεση με το δάσος. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βρινταβάν , που σημαίνει «το δάσος των δέντρων vrinda”. Στη Μπαγκαβάτ Πουράνα, ο Κρίσνα επαινεί τα δέντρα αναφωνώντας «απλά κοιτάξτε αυτά τα ευλογημένα δέντρα της Βρινταβάν. Έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην ευημερία των άλλων. Μεμονωμένα, ανέχονται κάθε είδους φυσικές διαταραχές: χειμάρρους βροχής, καυτής ζέστης και διαπεραστικού κρύου αλλά είναι πολύ προσεχτικά για να ανακουφίσουν την κούραση μας και να μας δώσουν καταφύγιο. Αγαπητοί μου φίλοι, κανείς δεν στερείτε καταφύγιο από αυτά τα δέντρα που παρέχουν ένα σωρό προμήθειες στην ανθρώπινη κοινωνία, όπως φύλλα, λουλούδια, φρούτα, σκιά, ρίζες, φλοιό και
καύσιμα.»
Η άσανα του δέντρου είναι μία στάση απαράμιλλης ομορφιάς, στην οποία εμποτίζουμε το σώμα, το μυαλό και την αναπνοή με τις ιδιότητες της γενναιοδωρίας, της ανεκτικότητας, της υπομονής, της επιμονής, της δύναμης, της σταθερότητας και της ισορροπίας σε σώμα και νου.