και άshε όλα τα vasana!
Η Shavasana, ή «στάση του πτώματος», είναι μια από τις πιο σημαντικές στάσεις στην πρακτική της Γιόγκα. Είναι η στάση ανάπαυσης στο τέλος του μαθήματος, όπου ξαπλώνουμε ύπτια, χαλαρώνουμε το σώμα και τον νου από κάθε μορφή έντασης, επιτρέποντας τη συνειδητοποίηση και την απορρόφηση κάθε οφέλους της πρακτικής μας. Διδάσκεται από το πρώτο μάθημα. Αν και φαίνεται απλή, πολλοί γιόγκι θεωρούν τη Shavasana ως την πιο δύσκολη στάση, καθώς απαιτεί:
- αποδοχή της σιωπής και της ηρεμίας,
- ακινησία με επίγνωση της στιγμής
- πλήρη μυϊκή και νοητική απελευθέρωση από κάθε μορφή έντασης,
και όλα τα παραπάνω με παρουσία και εγρήγορση!
Η Shavasana φέρει βαθύ νόημα και προσφέρει πληθώρα οφελών:
- Μείωση άγχους και έντασης: Ξεκουράζει το νευρικό σύστημα, βοηθώντας στη χαλάρωση και την αποκατάσταση.
- Ανάπαυση του νου: Ενισχύει τη συγκέντρωση και τη διαύγεια, προάγοντας τη δημιουργική σκέψη.
- Ανακούφιση της ψυχής: Απελευθερώνει καταπιεσμένα συναισθήματα, προάγοντας τη συνειδητότητα και την αυτογνωσία.
- Ανάκτηση δυνάμεων για το σώμα: Επιτρέπει στο σώμα να ξεκουραστεί και να ανανεωθεί.
- Βελτίωση κυκλοφορίας: Ενισχύει την κυκλοφορία της ενέργειας και του αίματος, συμβάλλοντας στην αποτοξίνωση του οργανισμού από επιβλαβείς ουσίες, όπως το γαλακτικό οξύ.
Η Shavasana είναι μια μοναδική ευκαιρία να:
- Συνδεθούμε με την εσωτερική μας γαλήνη στη παρούσα στιγμή.
- Αναγνωρίσουμε τη σημασία της ξεκούρασης και της αναγέννησης.
- Επανασυνδεθούμε με τον εαυτό μας.
Συμβολίζει τον θάνατο του εγώ και την ελπίδα να ξυπνήσουμε σε μια διαφωτισμένη κατάσταση συνείδησης. Στη παράδοση της Γιόγκα, ο θάνατος θεωρείται μια ιεροτελεστία διέλευσης που μας προετοιμάζει για την υπόσχεση ενός νέου αύριο. Όπως αναφέρει ο Κρίσνα στον Αρζούνα στο Μπαγκαβάτ Γκιτά, το φυσικό σώμα μας είναι απλώς το ένδυμα της ψυχής, το οποίο πρέπει να αλλάξει όταν φθαρεί. Η ανθρώπινη τάση είναι να αποφεύγουμε τη σκέψη του θανάτου. Ωστόσο, η παράδοση του Γιόγκα μας προτείνει να τον λάβουμε υπόψη μας. Έτσι, θα αποκτήσουμε μια αίσθηση «σκοπού», ένα νόημα στη ζωή μας, το οποίο θα μας εμπνεύσει να κάνουμε καλύτερη χρήση του χρόνου που μας απομένει στη Γη.
Ο ΜΥΘΟΣ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΤΗΣ
Κάποτε , υπήρχε ένας βασιλιάς που ονομαζόταν Parikshit Maharaj. Ήταν σοφός, δίκαιος και φρόντιζε πάντα τους υπηκόους του. Μια μέρα που ίππευε στο δάσος, δίψασε. Έτσι, σταμάτησε στο ερημητήριο του σοφού Shamika Rishi, και ζήτησε από τον γιόγκι λίγο νερό. Αλλά ο Shamika Rishi βρισκόταν σε κατάσταση βαθύ διαλογισμού και δεν άκουσε το αίτημα του βασιλιά. Ο Parikshit Maharaj ενοχλήθηκε και πέταξε ένα φίδι που κείτονταν στο έδαφος, στον λαιμό του διαλογιζόμενου σοφού. Τότε ακριβώς εμφανίστηκε ο γιος του σοφού. Βλέποντας πώς ο βασιλιάς είχε προσβάλει τον πατέρα του, τον καταράστηκε , ανακοινώνοντας του, ότι θα πεθάνει από δάγκωμα φιδιού σε ακριβώς εφτά ημέρες.
Όταν ο σοφός Shamika Rishi, βγήκε από την διαλογιστική του κατάσταση και ανακάλυψε τι συνέβη, επιτίμησε τον γιο του που καταράστηκε έναν έντιμο βασιλιά για ένα τόσο μικρό αδίκημα. Ωστόσο, εφόσον η κατάρα είχε ειπωθεί, δεν μπορούσε να αναιρεθεί. Ο βασιλιάς Parikshit Maharaj, αποδεχόμενος τη μοίρα του, επέστρεψε στο βασίλειο του και παραιτήθηκε του θρόνου του. Στη συνέχεια πήγε στις όχθες του Γάγγη, όπου μια ομάδα σοφών είχε συγκεντρωθεί ώστε να διαλογιστεί και να συζητήσει πνευματικά θέματα. Φτάνοντας εκεί, ο βασιλιάς Parikshit Maharaj, ζήτησε από τους σοφούς να τον διδάξουν την επιστήμη του Γιόγκα. Τότε ακριβώς, κατέφθασε ο 16χρονος σοφός Sukadeva. Ως γιος του Vyasa, του συγγραφέα του ενοποιημένου κειμένου των Βεδών αλλά και του μεγάλου επικού ποιήματος «Μαχαμπαράτα», ο Sukadeva ήταν ένας από τους πιο σοφούς και πνευματικά εξελιγμένους ανθρώπους κατά την ινδική παράδοση. Όλοι οι παρευρισκόμενοι σοφοί έσπευσαν να τον χαιρετήσουν τιμώντας τον με τον σεβασμό τους.
Τότε, ο βασιλιάς Parikshit, ζήτησε από τον Sukadeva να τον διδάξει την επιστήμη της ψυχής. Αυτός δέχθηκε και τον δίδαξε Γιόγκα για τις επόμενες 7 τελευταίες μέρες του. Κατά την διάρκεια των διδασκαλιών, ήταν όλα τόσο σιωπηλά που μπορούσε κανείς να ακούσει μια καρφίτσα να πέφτει. Όσες φορές και αν ρώτησε ο Sukadeva τον Parikshit αν ήθελε να σταματήσει για λίγο νερό και τροφή, ο βασιλιάς απάντησε ότι η θεϊκή γνώση ικανοποιούσε πλήρως την πείνα και τη δίψα του. Μετά από 7 ημέρες ο βασιλιάς Parikshit Maharaj κατέκτησε την αυτογνωσία και καλωσόρισε τον φυσικό του θάνατο με ανοιχτή καρδιά και μυαλό.
ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
Ο μύθος του Parikshit Maharaj και της Savasana αναδεικνύει τη σημασία της αυτογνωσίας και της πνευματικής αναζήτησης, ακόμα και μπροστά στον θάνατο. Ο βασιλιάς, παρά την καταδίκη του, δεν επέλεξε να απογοητευτεί ή να παραδοθεί στην απελπισία. Αντίθετα, στράφηκε στη γνώση και στη σοφία, αναζητώντας καθοδήγηση από τους σοφούς και τον Sukadeva. Η εμπειρία του στο ερημητήριο, η αφοσίωσή του στη διδασκαλία και η ικανότητά του να αποδεχτεί τη μοίρα του, μας διδάσκει πολλά για τη δύναμη της πνευματικής πρακτικής. Μέσα από αυτή, ο βασιλιάς Parikshit κατάφερε να βρει γαλήνη και κατανόηση, αποδεχόμενος τον θάνατο ως φυσικό μέρος της ζωής.
Ο μύθος αυτός μας θυμίζει επίσης, ότι η αναζήτηση της γνώσης και η πνευματική ανάπτυξη μπορεί να μας προσφέρουν παρηγοριά και κατανόηση, ανεξαρτήτως των προκλήσεων που αντιμετωπίζουμε. Η αφοσίωση στη γνώση και η αποδοχή της μοίρας μας είναι κλειδιά για την εσωτερική γαλήνη.
Ο θάνατος δεν είναι παρά το απόλυτο κάλεσμα για αφύπνιση. Όταν έρθει, μας καλεί να αφήσουμε πίσω μας όλα όσα έχουμε συγκεντρώσει και να αποδεχτούμε τη φύση της ύπαρξής μας. Στον κόσμο αυτόν, ερχόμαστε με άδεια χέρια και με άδεια χέρια φεύγουμε. Η συνειδητοποίηση του θανάτου, μέσα από έναν πρίσμα, μας επιτρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή με ελευθερία και χαρά, απαλλαγμένοι από τις αλυσίδες των υλικών επιθυμιών.
Η Shavasana, η στάση του νεκρού, αντιπροσωπεύει την παράδοση όλων των βαρών που μας κρατούν μακριά από την αληθινή μας φύση. Όταν ολοκληρώνουμε την πρακτική μας, έρχεται η στιγμή να αφεθούμε. Αυτή είναι η ώρα του Γιόγκα Νίντρα, του γιόγκικου ύπνου. Δεν πρόκειται για έναν ύπνο που προέρχεται από την κούραση, αλλά για μια κατάσταση ανοιχτού νου και καρδιάς, που καλεί τη χάρη της άνευ όρων αγάπης στη ζωή μας. Ο Κρίσνα, ως η ενσάρκωση αυτής της αγάπης, λέει στον Αρζούνα στη Μπαγκαβάτ Γκιτά: «Σε παρακαλώ, άφησε πίσω όλα τα καθήκοντά σου και παραδώσου σε μένα ως προσωποποιημένη αγάπη. Σου υπόσχομαι ότι όταν το τέλος σου έρθει, θα έρθεις σε εμένα και δεν θα γεννηθείς ξανά σε αυτόν τον κόσμο της ψευδαίσθησης. Αυτή η γνώση είναι η υπέρτατη σοφία και το μεγαλύτερο μυστικό. Είναι η πιο αγνή και άφθαρτη γνώση, και η εμπειρία της φέρνει τη μεγαλύτερη χαρά».
Αυτή η αναγνώριση του θανάτου ως φυσικού μέρους της ζωής μπορεί να μας ανοίξει νέους δρόμους αυτογνωσίας και εσωτερικής γαλήνης. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με πλήρη συνείδηση και να εκτιμούμε κάθε στιγμή, γιατί η ζωή είναι ένα πολύτιμο δώρο που δεν πρέπει να παίρνουμε ποτέ ως δεδομένο. Ο θάνατος μας καλεί σε αφύπνιση. Η συνειδητοποίηση του θανάτου μας επιτρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή με ελευθερία και χαρά. Η Shavasana αντιπροσωπεύει την αποδοχή και την παράδοση όλων των ξένων προς την ψυχή μας θεμάτων.
